Veenhuizen in de jaren dertig: voor wie eenmaal in aanraking was gekomen met Justitie, was er weinig weg terug. De kachelsmid wist dat als geen ander.

De locomobiel maakte het zware werk lichter. Tot een gevangene er genoeg van had en besloot het gevaarte te saboteren. Met alle gevolgen van dien.

Een zwembad in de gevangenis — maar niet voor de gevangenen. De badmeester van Veenhuizen bluffte zich een weg door zijn zomers.

1880: vijf gevangenen ontsnappen uit Veenhuizen en vluchten het Fochteloërveen in. De achtervolging door veldwachters eindigt in een gewelddadige strijd.

De ambtenaar schreef op wat hij hoorde. En wat hij hoorde was niet altijd wat de man bedoelde. Zo verloor Willem zijn naam en bijna zijn identiteit.

Veenhuizen begon als stille plek in het Drentse veen. Generaal Johannes van den Bosch startte er een sociaal experiment om armen en zwervers via werk te heropvoeden.

Roggebrood, steenoven en turf. De bakkerij van Veenhuizen was het kloppend hart van het dagelijks leven — en de trots van de gevangen bakkers.

Een baantje in de tuin van een ambtenaar was goud waard in Veenhuizen. En wie geen vrienden had, spitte in het veen. Zo simpel was het.

In de keuken van Veenhuizen kookte de “Prutskoker” op turfvuur voor honderden mannen. Snert, rats en gortsoep hielden de kolonie draaiend.